Πώς ταξίδευαν οι Ινδοί του οροπεδίου;
Εδώ είναι μια γενική επισκόπηση:
Κοινές μεθόδους ταξιδιού:
* Περπάτημα: Αυτή ήταν η πιο συνηθισμένη μέθοδος ταξιδιού για καθημερινές δραστηριότητες και μικρότερες διαδρομές.
* Άλογα: Μόλις εισήχθησαν τα άλογα στην περιοχή το 1700, έγιναν γρήγορα ένα ουσιαστικό μέρος των πολιτισμών του οροπεδίου. Τα άλογα επέτρεψαν ταχύτερα ταξίδια, ευκολότερη μεταφορά αγαθών και χρησιμοποιήθηκαν για το κυνήγι και τον πόλεμο.
* κανό: Για όσους ζούσαν κοντά σε ποτάμια και λίμνες, τα κανό ήταν μια ζωτική μορφή μεταφοράς για την αλιεία, τις συναλλαγές και την πλοήγηση στις πλωτές οδούς. Ήταν συνήθως κατασκευασμένα από φλοιό, ξύλο ή δέρματα και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για μεγάλες αποστάσεις.
* χιονοπέδιλα και toboggans: Το χειμώνα, τα χιονοπέδιλα διευκόλυναν τα ταξίδια σε τοπία που καλύπτονταν από χιόνι, ενώ τα toboggans χρησιμοποιήθηκαν για την εκτόξευση προμηθειών και τη μεταφορά αγαθών.
Ειδικά παραδείγματα:
* Το nez perce: Γνωστή για την απίστευτη ιπποδρομία και τα ταξίδια μεγάλων αποστάσεων, ο Nez Perce βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε άλογα για κυνήγι, ταξίδια και εμπόριο.
* Το Salish: Ζώντας κοντά στον ποταμό Κολούμπια, το Salish χρησιμοποιήθηκε εκτενώς κανό για ψάρεμα, ταξίδια και μεταφορά αγαθών.
* Το Blackfoot: Το Blackfoot, γνωστό για τις εξειδικευμένες πρακτικές κυνηγιού τους, χρησιμοποίησαν άλογα για να κυνηγήσουν βουβάλια σε μεγάλες πεδιάδες.
* Το shoshone: Το shoshone προσαρμόστηκε στο ορεινό έδαφος της μεγάλης λεκάνης, χρησιμοποιώντας συχνά χιονοπέδιλα το χειμώνα και τα ζώα (άλογα ή λλαδάδες) για τη μεταφορά προμηθειών.
Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι η περιοχή του οροπεδίου ήταν διαφορετική και κάθε φυλή ανέπτυξε μοναδικές προσαρμογές στο περιβάλλον και τις ανάγκες τους. Ενώ οι μέθοδοι που αναφέρονται παραπάνω ήταν κοινές, υπήρχαν παραλλαγές σε συγκεκριμένα υλικά, τεχνικές και ταξιδιωτικές πρακτικές.
