Γιατί η ηλιακή βαρύτητα είναι μόνο μια δευτερεύουσα πηγή παλιρροιακής εμβέλειας όταν ο ήλιος τόσο μεγαλύτερος από το φεγγάρι;

Ενώ ο ήλιος είναι σημαντικά μεγαλύτερος από το φεγγάρι, είναι απόσταση από τη Γη Αυτό διαδραματίζει τον κυρίαρχο ρόλο στον προσδιορισμό των παλιρροιακών δυνάμεων. Εδώ είναι γιατί:

* Οι παλιρροιακές δυνάμεις είναι ανάλογες με τη μάζα του ουράνιου αντικειμένου και αντιστρόφως ανάλογες προς τον κύβο της απόστασης μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιο κοντά είναι ένα αντικείμενο, τόσο ισχυρότερο είναι το βαρυτικό έλξης των ωκεανών της Γης.

* Το φεγγάρι είναι πολύ πιο κοντά στη γη από τον ήλιο. Η μέση απόσταση του φεγγαριού είναι περίπου 384.400 χλμ., Ενώ η μέση απόσταση του ήλιου είναι περίπου 149,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Η συνδυασμένη επίδραση αυτών των παραγόντων σημαίνει ότι παρά την πολύ μεγαλύτερη μάζα του ήλιου, η βαρυτική έλξη της Σελήνης στους ωκεανούς της Γης είναι περίπου διπλάσια από τον ήλιο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το φεγγάρι είναι ο κύριος οδηγός των παλίρροιων.

Εδώ είναι μια απλοποιημένη εξήγηση:

Φανταστείτε ότι έχετε έναν μικρό μαγνήτη και έναν μεγάλο μαγνήτη. Ο μικρός μαγνήτης είναι πολύ κοντά σε ένα κομμάτι μετάλλου, ενώ ο μεγάλος μαγνήτης είναι πολύ μακριά. Ο μικρός, κοντινός μαγνήτης θα έχει ισχυρότερη έλξη στο μέταλλο από τον μεγάλο, μακρινό μαγνήτη, παρόλο που ο μεγάλος μαγνήτης έχει περισσότερη μαγνητική ισχύ συνολικά.

Συνοψίζοντας:

* Η εγγύτητα της Σελήνης στη Γη κάνει τη βαρυτική επιρροή της στις παλίρροιες ισχυρότερη από τον ήλιο, παρά τη μεγαλύτερη μάζα του ήλιου.

* Η βαρύτητα του ήλιου συμβάλλει στις παλίρροιες, αλλά είναι ένας δευτερεύων παράγοντας.

* Το συνδυασμένο αποτέλεσμα του φεγγαριού και του ήλιου δημιουργεί τις παραλλαγές στην παλιρροιακή περιοχή που παρατηρούμε.