Σκοπός της χρήσης των επιτιδίων και των παραβιάσεων για να εξηγηθεί ο πλανήτης κίνησης στο νυχτερινό ουρανό;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* Γεωκεντρικό μοντέλο: Αυτό το μοντέλο, που διαδόθηκε από τον Αριστοτέλη, έβαλε τη γη στο κέντρο του σύμπαντος, με τον ήλιο, το φεγγάρι και τους πλανήτες να το γύρω.
* Παρατηρούμενες ανωμαλίες: Οι πλανήτες δεν κινούνται απλώς σε τέλειους κύκλους γύρω από τη γη. Παρουσιάζουν οπισθοδρομική κίνηση (που φαίνεται να κινείται προς τα πίσω στις τροχιές τους), ποικίλες ταχύτητες και αλλαγές στη φωτεινότητα.
* Επικυκλίδια και παραδοχές: Για να συμφιλιωθούν αυτές οι παρατηρήσεις με το γεωκεντρικό μοντέλο, οι αστρονόμοι ανέπτυξαν ένα σύνθετο σύστημα κύκλων μέσα σε κύκλους.
* Deferents: Οι πλανήτες υποτίθεται ότι περιστρέφονται περιστρεφόμενοι στη γη σε μεγάλους κύκλους που ονομάζονται παραδοχές.
* Epiccles: Κάθε πλανήτης υποτίθεται ότι περιστρέφεται περαιτέρω με έναν μικρότερο κύκλο που ονομάζεται Epicycle, του οποίου το κέντρο κινείται κατά μήκος του αναβαθμισμένου.
Αυτό το περίπλοκο σύστημα κύκλων επέτρεψε στους αστρονόμους να δημιουργήσουν μαθηματικά μοντέλα που θα μπορούσαν να προβλέψουν τις θέσεις των πλανητών με λογική ακρίβεια, παρόλο που δεν βασίζονταν στην αληθινή φύση του ηλιακού συστήματος.
Ωστόσο, η χρήση επιτιδίων και παραβιάσεων είχε σημαντικό μειονέκτημα:
* Αύξηση της πολυπλοκότητας: Το σύστημα έγινε ολοένα και πιο περίπλοκο καθώς ανακαλύφθηκαν περισσότεροι πλανήτες και οι κινήσεις τους μελετήθηκαν λεπτομερέστερα. Αυτή η πολυπλοκότητα οδήγησε σε μια αυξανόμενη αίσθηση δυσαρέσκειας μεταξύ ορισμένων αστρονόμων, οι οποίοι θεώρησαν ότι ήταν πολύ τεχνητό και δεν είχαν μια πραγματική φυσική εξήγηση.
Τελικά, το γεωκεντρικό μοντέλο και η εξάρτησή του από επιτιδικά και αναδιπλασιασμούς αντικαταστάθηκαν από το ηλιοκεντρικό μοντέλο που πρότεινε ο Nicolaus Copernicus, ο οποίος έβαλε τον ήλιο στο κέντρο του ηλιακού συστήματος και παρείχε μια απλούστερη και ακριβέστερη εξήγηση για τις παρατηρούμενες πλανητικές κινήσεις.
