Τι συμβαίνει όταν τα χημικά μέσα στο ζωντανό θέμα αρχίζουν να αλλάζουν σε έναν τύπο πέτρας;
Ακολουθεί μια ανάλυση της διαδικασίας και των παραδειγμάτων:
Πώς λειτουργεί:
* Οι οργανισμοί εξάγουν ορυκτά: Τα ζωντανά πράγματα εκχυλίζουν ορυκτά όπως ασβέστιο, φωσφορικό, πυρίτιο και ανθρακικό άλας από το περιβάλλον τους.
* κυτταρικές διεργασίες: Τα εξειδικευμένα κύτταρα εντός του οργανισμού ελέγχουν την κατακρήμνιση και την κρυσταλλοποίηση αυτών των ορυκτών.
* Σχηματισμός βιομερών: Αυτά τα ορυκτά σχηματίζουν οργανωμένες δομές, όπως:
* οστά και δόντια: Αποτελείται κυρίως από φωσφορικό ασβέστιο.
* κοχύλια: Κατασκευασμένο από ανθρακικό ασβέστιο.
* Κοραλλιογενείς υφάλους: Χτισμένο από σκελετούς ανθρακικού ασβεστίου των κοραλλιογενών ζώων.
* Diatoms: Μικροσκοπικά φύκια με κελύφη πυριτίας.
Σημαντικά σημεία:
* Η βιομοινοποίηση ελέγχεται από βιολογικές διεργασίες: Ο οργανισμός συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία της σκληρής δομής, όχι μόνο παθητικά απορρόφησης ορυκτών.
* Τα βιομεταφορικά είναι συχνά περίπλοκα και εξαιρετικά οργανωμένα: Οι δομές δεν είναι μόνο τυχαίες συστάδες ορυκτών, αλλά έχουν συγκεκριμένα σχήματα και ρυθμίσεις που εξυπηρετούν μια συγκεκριμένη λειτουργία.
* Η βιομονοποίηση είναι απαραίτητη για πολλές μορφές ζωής: Παρέχει δομική υποστήριξη, προστασία και ακόμη και βοηθά στην κίνηση (όπως το μικροσκοπικό ανθρακικό ασβέστιο "οστά" σε μέδουσες).
Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ της βιομαρυσοποίησης και του απολιθωμένου:
* Βιογονικοποίηση: Η διαδικασία δημιουργίας σκληρών δομών μέσα σε έναν ζωντανό οργανισμό.
* απολιθωμένο: Η διαδικασία όπου τα ερείπια ενός οργανισμού διατηρούνται σε βράχο μετά το θάνατο. Αυτό συχνά περιλαμβάνει την αντικατάσταση του οργανικού υλικού με ορυκτά με την πάροδο του χρόνου.
Έτσι, ενώ η βιομονοποίηση περιλαμβάνει τα ορυκτά που γίνονται μέρος ενός ζωντανού οργανισμού, η απολιθωμένη περιλαμβάνει την αντικατάσταση του οργανικού υλικού με ορυκτά μετά το θάνατο του οργανισμού. Και οι δύο διαδικασίες είναι συναρπαστικά παραδείγματα για το πώς διασυνδέονται η ζωή και ο γεωλογικός κόσμος.