Τι σημαίνει για ένα άτομο να είναι ηλεκτρικά αντιδραστικό;

Ένα άτομο θεωρείται Ηλεκτρικά αντιδραστικό Όταν έχει έντονη τάση να κερδίζει, να χάνει ή να μοιράζεται ηλεκτρόνια για να επιτευχθεί μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το άτομο προσπαθεί να επιτύχει ένα πλήρες εξωτερικό κέλυφος ηλεκτρονίων , που το καθιστά πιο σταθερό και λιγότερο πιθανό να αντιδράσει με άλλα άτομα.

Ακολουθεί μια κατανομή του τι κάνει ένα άτομο ηλεκτρικά αντιδραστικό:

* Ανεξάρτητο εξωτερικό κέλυφος: Τα άτομα με ελλιπή εξωτερικά κελύφη ηλεκτρονίων έχουν υψηλή τάση να αντιδρούν. Θέλουν να κερδίσουν ή να χάσουν ηλεκτρόνια για να γεμίσουν το εξωτερικό τους κέλυφος και να φτάσουν σε μια σταθερή διαμόρφωση όπως το πλησιέστερο ευγενές αέριο.

* Ηλεκτροργατιστικότητα: Αυτό είναι ένα μέτρο της ικανότητας ενός ατόμου να προσελκύει ηλεκτρόνια σε χημικό δεσμό. Τα άτομα με υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα τείνουν να κερδίζουν ηλεκτρόνια, ενώ τα άτομα με χαμηλή ηλεκτροαρνητικότητα τείνουν να χάνουν ηλεκτρόνια.

* ενέργεια ιονισμού: Αυτή είναι η ενέργεια που απαιτείται για την απομάκρυνση ενός ηλεκτρονίου από ένα άτομο. Τα άτομα με χαμηλή ενέργεια ιονισμού χάνουν εύκολα ηλεκτρόνια και γίνονται θετικά φορτισμένα ιόντα.

* συγγένεια ηλεκτρονίων: Αυτή είναι η αλλαγή στην ενέργεια όταν ένα ηλεκτρόνιο προστίθεται σε ένα ουδέτερο άτομο. Τα άτομα με υψηλή συγγένεια ηλεκτρονίων κερδίζουν εύκολα ηλεκτρόνια και γίνονται αρνητικά φορτισμένα ιόντα.

Παραδείγματα:

* νάτριο (NA): Έχει μόνο ένα ηλεκτρόνιο στο εξωτερικό του κέλυφος. Χάνει εύκολα αυτό το ηλεκτρόνιο για να γίνει ένα θετικά φορτισμένο Na+ Ion, το οποίο έχει σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων όπως το NEON (NE).

* χλώριο (CL): Έχει επτά ηλεκτρόνια στο εξωτερικό του κέλυφος. Κερδίζει εύκολα ένα ηλεκτρόνιο για να γίνει ένα αρνητικά φορτισμένο Cliion, το οποίο έχει σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων όπως το Argon (AR).

Ως εκ τούτου, η ηλεκτρική αντιδραστικότητα ενός ατόμου σχετίζεται άμεσα με την ικανότητά του να συμμετέχει σε χημικές αντιδράσεις, κερδίζοντας, απώλεια ή κοινή χρήση ηλεκτρονίων για να επιτευχθεί σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων.