Πώς ξέρετε ότι ένας δεσμός μεταξύ μαγνησίου και χλωρίου θα είναι ιοντικός;
* Διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας: Η ηλεκτροαρνητικότητα είναι ένα μέτρο της ικανότητας ενός ατόμου να προσελκύει ηλεκτρόνια σε έναν δεσμό. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ δύο ατόμων, τόσο πιο πιθανό είναι να σχηματίσουν έναν ιοντικό δεσμό.
* Το μαγνήσιο έχει ηλεκτροαρνητικότητα 1,31.
* Το χλώριο έχει ηλεκτροαρνητικότητα 3,16.
Η διαφορά είναι 1,85, η οποία είναι μια σημαντική διαφορά.
* Metal and Nonetal: Το μαγνήσιο είναι μέταλλο και το χλώριο είναι μη μέταλλο. Τα μέταλλα τείνουν να χάνουν ηλεκτρόνια (γίνονται κατιόντα) και τα μη μέταλλα τείνουν να κερδίζουν ηλεκτρόνια (να γίνουν ανιόντα). Αυτή η διαφορά στη συμπεριφορά ανταλλαγής ηλεκτρονίων ευνοεί έντονα τον σχηματισμό ιοντικών δεσμών.
* Σχηματισμός ιόντων: Όταν το μαγνήσιο και το χλώριο αντιδρούν, το μαγνήσιο χάνει δύο ηλεκτρόνια για να γίνει ένα ιόν +2 (mg²⁺). Το χλώριο κερδίζει ένα ηλεκτρόνιο για να γίνει ένα -1 ιόν (CL⁻). Αυτά τα αντίθετα φορτισμένα ιόντα προσελκύουν έντονα, σχηματίζοντας ένα ιοντικό δεσμό.
Το αποτέλεσμα: Η ισχυρή έλξη μεταξύ του θετικά φορτισμένου ιόντος μαγνησίου (Mg²) και των αρνητικά φορτισμένων ιόντων χλωριούχου (CL⁻) δημιουργεί μια σταθερή ιοντική ένωση, χλωριούχο μαγνήσιο (MGCL₂).
