Γιατί το υδρογόνο και ο φωσφόρος σχηματίζουν κυρίως ομοιοπολικούς δεσμούς;
1. Διαφορές ηλεκτροαρνητικότητας:
* υδρογόνο (h): Ηλεκτροαρνητικότητα 2,2
* φωσφόρος (p): Ηλεκτροαρνητικότητα 2,19
Η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ υδρογόνου και φωσφόρου είναι πολύ μικρή (σχεδόν αμελητέα). Αυτό σημαίνει ότι έχουν παρόμοιες τάσεις για να προσελκύσουν ηλεκτρόνια. Μια μεγάλη διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας είναι χαρακτηριστική της ιοντικής σύνδεσης, όπου ένα άτομο ουσιαστικά "κλέβει" ένα ηλεκτρόνιο από το άλλο. Η μικρή διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα μεταξύ υδρογόνου και φωσφόρου οδηγεί σε κοινή χρήση ηλεκτρονίων, η οποία αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομοιοπολικής σύνδεσης.
2. Επίτευξη σταθερής διαμόρφωσης ηλεκτρονίων:
* υδρογόνο (h): Χρειάζεται 1 ακόμη ηλεκτρόνιο για να επιτύχει ένα σταθερό ντουέτο (όπως το ήλιο).
* φωσφόρος (p): Χρειάζεται 3 ακόμη ηλεκτρόνια για να επιτύχει ένα σταθερό οκτάδα (όπως το αργόν).
Η ομοιοπολική σύνδεση επιτρέπει τόσο στο υδρογόνο όσο και στον φωσφόρο να μοιράζονται ηλεκτρόνια για να επιτύχουν μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων. Αυτή η κοινή χρήση ικανοποιεί τον κανόνα οκτάδων και για τα δύο στοιχεία.
Συνοπτικά:
* Η μικρή διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ υδρογόνου και φωσφόρου ευνοεί την κοινή χρήση ηλεκτρόνων και όχι την πλήρη μεταφορά.
* Και τα δύο στοιχεία επωφελούνται από την κοινή χρήση ηλεκτρονίων για την επίτευξη σταθερής διαμόρφωσης ηλεκτρονίων.
Ως εκ τούτου, το υδρογόνο και ο φωσφόρος σχηματίζουν κυρίως ομοιοπολικούς δεσμούς για να επιτευχθούν σταθερή κατάσταση.
