Γιατί η θεωρία Arrhenius δεν είναι ικανοποιητική για τα οξέα και τις βάσεις;
1. Περιορισμένο πεδίο εφαρμογής:
* Μόνο υδατικά διαλύματα: Η θεωρία Arrhenius περιορίζεται σε οξέα και βάσεις σε υδατικά διαλύματα. Δεν εξηγεί τη συμπεριφορά των οξέων και των βάσεων σε μη υδατικούς διαλύτες όπως η υγρή αμμωνία ή στην αέρια φάση.
* Ειδικοί ορισμοί: Ορίζει τα οξέα ως ουσίες που παράγουν ιόντα υδρογόνου (Η) σε διάλυμα και βάσεις ως ουσίες που παράγουν ιόντα υδροξειδίου (ΟΗΚ) σε διάλυμα. Αυτό περιορίζει τον ορισμό σε ενώσεις που περιέχουν ομάδες υδρογόνου ή υδροξειδίου.
2. Ατέλεια:
* δεν αντιπροσωπεύει όλες τις αντιδράσεις οξέος βάσης: Η θεωρία του Arrhenius δεν εξηγεί τις αντιδράσεις μεταξύ ουσιών που δεν περιέχουν ιόντα υδρογόνου ή υδροξειδίου. Για παράδειγμα, δεν εξηγεί γιατί η αμμωνία (NH₃) δρα ως βάση στο νερό, παρόλο που δεν περιέχει ιόντα υδροξειδίου.
* Περιορισμένη πεδίο αντιδράσεων οξέος βάσης: Η θεωρία του Arrhenius δεν μπορεί να εξηγήσει αντιδράσεις όπως η αντίδραση της αμμωνίας με HCl στην αέρια φάση, η οποία παράγει ένα άλας χωρίς τη συμμετοχή του νερού.
3. Υπεραπλούστευση:
* Παραβλέπει το ρόλο του διαλύτη: Η θεωρία Arrhenius επικεντρώνεται αποκλειστικά στα ιόντα που παράγονται από το οξύ και τη βάση, αγνοώντας το ρόλο του διαλύτη στην αντίδραση. Δεν λαμβάνει υπόψη τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του διαλύτη και της διαλελυμένης ουσίας, η οποία μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τη συμπεριφορά οξέος-βάσης.
Συνοπτικά, η θεωρία Arrhenius είναι πολύ στενή και απλοϊκή για να εξηγήσει πλήρως την διαφορετική φύση των οξέων και των βάσεων. Παρέχει μια βασική κατανόηση για τις αντιδράσεις στο νερό, αλλά στερείται του εύρους για να συμπεριλάβει το ευρύτερο πεδίο της χημείας οξέος-βάσης.
Για την αντιμετώπιση αυτών των περιορισμών, αναπτύχθηκαν πιο ολοκληρωμένες θεωρίες όπως η θεωρία του Brønsted-Lowry και η θεωρία του Lewis. Αυτές οι θεωρίες παρέχουν μια γενικότερη και αποκλεισμένη κατανόηση της συμπεριφοράς οξέος-βάσης.
