Μπορούν Cu και F να σχηματίσουν έναν ομοιοπολικό δεσμό;
* Διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας: Ο χαλκός (Cu) έχει ηλεκτροαρνητικότητα 1,9, ενώ το φθόριο (F) έχει ηλεκτροαρνητικότητα 4,0. Αυτή η μεγάλη διαφορά (2,1) δείχνει μια έντονη τάση για το F να προσελκύει ηλεκτρόνια από Cu. Αυτό είναι πιο χαρακτηριστικό ενός ιονικού δεσμού , όπου ένα άτομο μεταφέρει ουσιαστικά ένα ηλεκτρόνιο σε άλλο.
* Metal and Nonetal: Ο χαλκός είναι μέταλλο και το φθόριο είναι μη μέταλλο. Τα μέταλλα τείνουν να χάνουν ηλεκτρόνια και να σχηματίζουν θετικά ιόντα (κατιόντα), ενώ τα μη μέταλλα τείνουν να κερδίζουν ηλεκτρόνια και να σχηματίζουν αρνητικά ιόντα (ανιόντα). Αυτό υποδηλώνει περαιτέρω έναν ιοντικό δεσμό.
Τι γίνεται με άλλους τύπους ομολόγων;
* Ιονικός δεσμός: Ο χαλκός και το φθόριο είναι πιο πιθανό να σχηματίσουν έναν ιοντικό δεσμό. Ο χαλκός πιθανότατα θα χάσει ηλεκτρόνια για να σχηματίσει ιόντα Cu+ ή Cu2+, ενώ το φθοριοειδές θα κέρδιζε ένα ηλεκτρόνιο για να σχηματίσει ιόντα F. Αυτά τα αντίθετα φορτισμένα ιόντα θα προσελκύσουν ο ένας τον άλλον, σχηματίζοντας μια ιοντική ένωση όπως το φθοριούχο χαλκό (CuF ή CuF2).
* Μεταλλικός δεσμός: Ο χαλκός μπορεί επίσης να συμμετέχει σε μεταλλική συγκόλληση, η οποία είναι η έλξη μεταξύ θετικά φορτισμένων μεταλλικών ιόντων και των ελεύθερων ηλεκτρόνων σε ένα μεταλλικό πλέγμα. Αυτός ο τύπος συγκόλλησης είναι υπεύθυνος για πολλές από τις χαρακτηριστικές ιδιότητες του χαλκού.
Συνοπτικά: Ενώ ένας ομοιοπολικός δεσμός δεν είναι αδύνατος, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι τα Cu και F θα σχηματίσουν έναν ομοιοπολικό δεσμό λόγω της σημαντικής διαφοράς ηλεκτροαρνητικότητας και των μεταλλικών/μη μεταλλικών ταξινομήσεων τους. Ο πιο πιθανός τύπος δεσμού μεταξύ αυτών των στοιχείων είναι ιοντικός.
