Τα μη μέταλλα έχουν θετικούς και αρνητικούς αριθμούς οξείδωσης;
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Τα μη μέταλλα είναι γενικά πιο ηλεκτροαρνητικά από τα μέταλλα. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ισχυρότερη τάση να προσελκύουν ηλεκτρόνια σε χημικό δεσμό.
* Κανόνες αριθμού οξείδωσης: Οι κανόνες για την εκχώρηση των αριθμών οξείδωσης δίνουν προτεραιότητα στην ηλεκτροαρνητικότητα.
* Όταν ένας μη μεταλλικός δεσμός με λιγότερο ηλεκτροαρνητικό στοιχείο (όπως ένα μέταλλο), κερδίζει ηλεκτρόνια και παίρνει αρνητικό αριθμό οξείδωσης.
* Όταν ένας μη μεταλλικός δεσμός με ένα πιο ηλεκτροαρνητικό στοιχείο (όπως ένα άλλο μη μέταλλο), χάνει ηλεκτρόνια και παίρνει έναν θετικό αριθμό οξείδωσης.
Παραδείγματα:
* οξυγόνο (o): Συνήθως έχει αριθμό οξείδωσης -2, αλλά μπορεί να είναι +2 σε ενώσεις όπως το 2 (difluoride οξυγόνου) όπου συνδέεται με το πιο ηλεκτροαρνητικό φθόριο.
* χλώριο (CL): Συνήθως έχει αριθμό οξείδωσης -1, αλλά μπορεί να είναι +1, +3, +5 ή +7 σε ενώσεις όπως HCLO (υποχλωριώδες οξύ), HCLO2 (χλωριώδες οξύ), HCLO3 (χλωρικό οξύ) και HCLO4 (περχλωρικό οξύ) αντίστοιχα.
* θείο (s): Συνήθως έχει αριθμό οξείδωσης -2, αλλά μπορεί να είναι +2, +4 ή +6 σε ενώσεις όπως H2S (υδρόθειο σουλφίδιο), SO2 (διοξείδιο του θείου) και SO3 (τριοξείδιο θείου) αντίστοιχα.
Βασικό σημείο: Ο πραγματικός αριθμός οξείδωσης ενός μη μεταλλικού σε μια ένωση εξαρτάται από τα συγκεκριμένα στοιχεία που συνδέεται και η συνολική δομή της ένωσης.
