Οι ομοιοπολικοί δεσμοί είναι πιο πιθανό να βρεθούν σε ενώσεις που περιέχουν τόσο μέταλλα όσο και μη μέταλλα ή μόνο μη μέταλλα;
* Οι ομοιοπολικοί δεσμοί σχηματίζονται όταν τα άτομα μοιράζονται ηλεκτρόνια. Τα μη μέταλλα έχουν έντονη τάση να κερδίζουν ηλεκτρόνια για να επιτύχουν μια σταθερή διαμόρφωση ηλεκτρονίων. Με την κοινή χρήση ηλεκτρονίων, μπορούν να επιτύχουν αυτή τη σταθερότητα.
* Τα μέταλλα τείνουν να χάνουν ηλεκτρόνια για να σχηματίσουν θετικά ιόντα (κατιόντα). Αυτή η τάση να χάσουν ηλεκτρόνια τους καθιστά πιο πιθανό να σχηματίσουν ιοντικούς δεσμούς με μη μέταλλα, όπου τα ηλεκτρόνια μεταφέρονται και όχι μοιράζονται.
Παραδείγματα:
* ομοιοπολικό: Νερό (H₂O), διοξείδιο του άνθρακα (CO₂), μεθάνιο (CH₄)
* Ιονική: Χλωριούχο νάτριο (NaCl), οξείδιο του ασβεστίου (CAO), βρωμίδιο μαγνησίου (MGBR₂)
Εξαιρέσεις:
Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, όπου ένα μέταλλο μπορεί να σχηματίσει έναν ομοιοπολικό δεσμό με μη μέταλλο. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν το μέταλλο έχει υψηλή ηλεκτροαρνητικότητα, που σημαίνει ότι έχει ισχυρή έλξη για τα ηλεκτρόνια.
Για παράδειγμα, στο χλωριούχο υδραργύρου (II) (HGCL₂), ο δεσμός μεταξύ υδραργύρου (μέταλλο) και χλωρίου (μη μέταλλο) θεωρείται ότι έχει σημαντικό ομοιοπολικό χαρακτήρα.
Ωστόσο, αυτές οι εξαιρέσεις είναι λιγότερο συχνές από τον γενικό κανόνα ότι οι ομοιοπολικοί δεσμοί βρίσκονται κατά κύριο λόγο σε ενώσεις που περιέχουν μόνο μη μέταλλα.
