Τι θα προκαλούσε μια ιοντική ένωση που δείχνει περισσότερο ομοιοπολικό χαρακτήρα;
Παράγοντες που αυξάνουν τον ομοιοπολικό χαρακτήρα
* Υψηλή πυκνότητα φόρτισης των κατιόντων: Μικρότερα, υψηλά φορτισμένα κατιόντα (όπως be²⁺, al³⁺) έχουν μια ισχυρή έλξη για το σύννεφο ηλεκτρονίων του ανιόντος. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια παραμόρφωση του νέφους ηλεκτρονίων, με αποτέλεσμα μια μερική κατανομή των ηλεκτρονίων και επομένως, μεγαλύτερο ομοιοπολικό χαρακτήρα.
* Μεγάλο μέγεθος ανιόντων: Μεγαλύτερα ανιόντα (όπως i⁻, s2⁻) έχουν ένα πιο διάχυτο σύννεφο ηλεκτρονίων, διευκολύνοντας το κατιόν να τραβήξει τα ηλεκτρόνια πιο κοντά, αυξάνοντας το βαθμό κοινής χρήσης και ομοιοπολικού χαρακτήρα.
* Υψηλή πολωυσιμότητα των ανιόντων: Τα ανιόντα με ένα πιο εύκολα παραμορφωμένο σύννεφο ηλεκτρονίων (όπως το ιωδιούχο, i⁻) είναι πιο πιθανό να μοιράζονται ηλεκτρόνια με το κατιόν, ενισχύοντας τον ομοιοπολικό χαρακτήρα.
* ΠΟΡΕΙΑΚΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΟΤΗΤΩΝ: Τα κατιόντα με υψηλή πυκνότητα φορτίου και μικρό μέγεθος θεωρούνται ότι έχουν ισχυρή πολωτική ισχύ. Αυτή η ισχύς είναι η ικανότητα να παραμορφώνεται το σύννεφο ηλεκτρονίων ενός ανιόντος, που οδηγεί σε ομοιοπολικό χαρακτήρα.
Σκεφτείτε με αυτόν τον τρόπο:
* Φανταστείτε ένα ρυμουλκό του πολέμου ανάμεσα σε έναν μικρό, ισχυρό παλαιστή (το κατιόν) και έναν μεγαλύτερο, λιγότερο ισχυρό παλαιστή (το ανιόν). Ο μικρότερος παλαιστής έχει περισσότερες πιθανότητες να τραβήξει το σχοινί (σύννεφο ηλεκτρονίων), δημιουργώντας μια μερική επικάλυψη και κοινή χρήση ηλεκτρονίων.
Παραδείγματα:
* beckl₂: Το Beryllium (Be²) είναι μικρό και εξαιρετικά φορτισμένο, καθιστώντας το ισχυρό πολωτή. Το ιόν χλωριούχου (CL⁻) είναι σχετικά μεγάλο. Ο δεσμός που προκύπτει έχει σημαντικό ομοιοπολικό χαρακτήρα.
* lif: Το λίθιο (Li⁺) είναι ένα μικρό κατιόν, αλλά το φθόριο (F⁻) είναι επίσης ένα μικρό ανιόν. Η διαφορά στο μέγεθος είναι λιγότερο έντονη, οπότε ο ιοντικός χαρακτήρας είναι πιο κυρίαρχος.
Σημαντική σημείωση:
Ενώ αυτοί οι παράγοντες είναι χρήσιμοι για την κατανόηση της τάσης, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχει ένα φάσμα συγκόλλησης, όχι μόνο μια σαφής διαίρεση μεταξύ ιοντικής και ομοιοπολικής. Οι περισσότερες ενώσεις έχουν ένα μείγμα τόσο ιοντικού όσο και ομοιοπολικού χαρακτήρα, με το βαθμό κάθε ποικίλου.
