Γιατί εξουδετερώνεται ένα υδατικό οξύ ή το βασικό διάλυμα στον ύπαιθρο;
1. Απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα (CO2):
* Βασικές λύσεις: Το CO2 από τον αέρα διαλύεται στο νερό για να σχηματίσει ανθρακικό οξύ (H2CO3). Αυτό το οξύ αντιδρά με τα ιόντα υδροξειδίου (OH-) που υπάρχουν στη βασική λύση, εξουδετερώνοντας κάποια από τη βάση. Αυτή η διαδικασία αντιπροσωπεύεται από την ακόλουθη ισορροπία:
* CO2 (G) + H2O (L) ⇌ H2CO3 (AQ) ⇌ H + (AQ) + HCO3- (AQ)
* H + (AQ) + OH- (AQ) ⇌ H2O (L)
* Οξεία διαλύματα: Ενώ το CO2 μπορεί να αντιδράσει με το νερό, η επίδραση στη συγκέντρωση ενός ισχυρού οξέος είναι συνήθως αμελητέα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το ισχυρό οξύ θα δωρίσει εύκολα πρωτόνια (Η+), ωθώντας αποτελεσματικά την ισορροπία προς το σχηματισμό του HCO3 και την πρόληψη σημαντικού σχηματισμού H2CO3.
2. Εξάτμιση νερού:
* Τόσο όξινες όσο και βασικές λύσεις: Το νερό εξατμίζεται από το διάλυμα όταν εκτίθεται στον αέρα, αφήνοντας πίσω του ένα πιο συγκεντρωμένο διάλυμα. Αυτή η διαδικασία δεν εξουδετερώνει άμεσα το διάλυμα, αλλά αυξάνει τη συγκέντρωση του οξέος ή της βάσης, καθιστώντας την ισχυρότερη.
3. Αντιδράσεις με σκόνη ή αερομεταφερόμενα σωματίδια:
* Τόσο όξινες όσο και βασικές λύσεις: Η παρουσία της αερομεταφερόμενης σκόνης, των ρύπων ή άλλων σωματιδίων μπορεί να αντιδράσει με το οξύ ή τη βάση στο διάλυμα, προκαλώντας ενδεχομένως μεταβολές στη συγκέντρωση.
Ως εκ τούτου, ενώ ο όρος "εξουδετερωμένος" μπορεί να μην είναι εντελώς ακριβής, ένα υδατικό οξύ ή το βασικό διάλυμα που παραμένει στον υπαίθριο αέρα μπορεί να υποβληθεί σε αλλαγές στη συγκέντρωσή του, συχνά οδηγώντας σε μείωση της αντοχής του.
