Μια αντίδραση μιας μετατόπισης και μια διπλή μετατόπιση είναι πάντα οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις.
* Αντιδράσεις μονής μετατόπισης: Αυτές οι αντιδράσεις μπορούν να είναι αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, αλλά δεν πρέπει πάντα να είναι.
* Παράδειγμα οξειδοαναγωγής:
* Zn (s) + cuso₄ (aq) → ZnSo₄ (aq) + cu (s)
* Ο ψευδάργυρος (Zn) οξειδώνεται (χάνει ηλεκτρόνια) και ο χαλκός (Cu) μειώνεται (Electrons Electrons).
* Μη redox Παράδειγμα:
* Agno₃ (aq) + naCl (aq) → agcl (s) + nano₃ (aq)
* Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στις καταστάσεις οξείδωσης. Το ασήμι (AG) παραμένει +1, το χλώριο (CL) παραμένει -1, το νάτριο (Na) παραμένει +1 και το άζωτο (Ν) και το οξυγόνο (Ο) παραμένουν όπως ήταν στα αντιδραστήρια.
* Αντιδράσεις διπλής μετατόπισης: Αυτές οι αντιδράσεις είναι * γενικά * όχι αντιδράσεις οξειδοαναγωγής.
* Το τυπικό χαρακτηριστικό μιας αντίδρασης διπλής μετατόπισης είναι η ανταλλαγή ιόντων μεταξύ δύο αντιδραστηρίων, που συνήθως σχηματίζουν ένα ίζημα, αέριο ή νερό.
* Οι καταστάσεις οξείδωσης των στοιχείων που εμπλέκονται συνήθως δεν αλλάζουν σε αυτές τις αντιδράσεις.
Συνοπτικά:
* Αντιδράσεις μονής μετατόπισης: Μπορεί να είναι οξειδοαναγωγική ή μη-redox.
* Αντιδράσεις διπλής μετατόπισης: Γενικά μη-Redox.
Για να προσδιορίσετε εάν μια αντίδραση είναι οξειδοαναγωγή, πρέπει να εξετάσετε τις καταστάσεις οξείδωσης των στοιχείων που εμπλέκονται στην αντίδραση. Εάν κάποιο στοιχείο αλλάξει την κατάσταση οξείδωσης, η αντίδραση είναι μια αντίδραση οξειδοαναγωγής.
