Πώς μπορεί να αλλάξει η διαλυτότητα;

Η διαλυτότητα, η ικανότητα μιας ουσίας (διαλυμένη ουσία) να διαλύεται σε άλλη ουσία (διαλύτης), μπορεί να μεταβληθεί μέσω διαφόρων παραγόντων:

1. Θερμοκρασία:

* στερεά: Για τις περισσότερες στερεές διαλύσεις, η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει τη διαλυτότητα. Σκεφτείτε τη ζάχαρη που διαλύεται γρηγορότερα σε ζεστό τσάι παρά στο κρύο τσάι. Η προστιθέμενη ενέργεια επιτρέπει στα μόρια του διαλύτη να διασπούν τα μόρια διαλυμένης ουσίας πιο αποτελεσματικά.

* Αέρια: Η αύξηση της θερμοκρασίας γενικά μειώνει τη διαλυτότητα των αερίων. Φανταστείτε να ανοίξετε ένα μπουκάλι σόδα:Το διαλυμένο CO2 διαφεύγει πιο εύκολα καθώς η σόδα θερμαίνεται. Τα αέρια γίνονται πιο ενεργητικά και ξεφεύγουν από τον διαλύτη πιο εύκολα σε υψηλότερες θερμοκρασίες.

2. Πίεση:

* Αέρια: Η πίεση επηρεάζει έντονα τη διαλυτότητα αερίου. Η αύξηση της πίεσης αυξάνει τη διαλυτότητα των αερίων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορείτε να διαλύσετε περισσότερο CO2 στη σόδα αυξάνοντας την πίεση κατά τη διάρκεια της εμφιάλωσης. Η αυξημένη πίεση αναγκάζει περισσότερα μόρια αερίου σε διάλυμα.

* στερεά και υγρά: Η πίεση έχει αμελητέα επίδραση στη διαλυτότητα των στερεών και των υγρών.

3. Πολικότητα:

* "όπως διαλύεται όπως" Αρχή: Οι διαλυτές τείνουν να διαλύονται καλύτερα σε διαλύτες με παρόμοιες πολικότητες.

* Πολικοί διαλύτες: Νερό (H2O), αιθανόλη (C2H5OH)

* μη πολικοί διαλύτες: Λάδι, εξάνιο (C6H14)

* Πολικές διαλυμένες ουσίες: Ζάχαρη (C12H22O11), αλάτι (NaCl)

* μη πολικές διαλυμένες ουσίες: Λάδι, λίπος

4. Επιφάνεια:

* Αύξηση της επιφάνειας: Με τη διάσπαση ενός στερεού σε μικρότερα κομμάτια, εκθέτετε περισσότερη επιφάνεια στον διαλύτη, αυξάνοντας το ρυθμό διάλυσης. Σκεφτείτε έναν κύβο ζάχαρης που διαλύεται πιο αργά από τη κοκκοποιημένη ζάχαρη.

5. Ταξινόμηση:

* ανάδευση ή ανακίνηση: Η ανάμειξη του διαλύματος βοηθά να φέρει φρέσκο ​​διαλύτη σε επαφή με τη διαλυμένη ουσία, αυξάνοντας τον ρυθμό διάλυσης.

6. Παρουσία άλλων διαλυτών:

* Κοινό αποτέλεσμα ιόντων: Η προσθήκη μιας διαλελυμένης ουσίας που περιέχει ένα ιόν που είναι κοινό στη διαλυμένη διαλυμένη ουσία, μπορεί να μειώσει τη διαλυτότητα της αρχικής διαλελυμένης ουσίας.

* αποτέλεσμα αλατιού: Η προσθήκη ενός διαφορετικού αλατιού μπορεί μερικές φορές να αυξήσει τη διαλυτότητα, ιδιαίτερα για ιοντικές ενώσεις.

7. Χημικές αντιδράσεις:

* Ορισμένες διαλυμένες ουσίες αντιδρούν με τον διαλύτη, αλλάζοντας τη χημική σύνθεση και επηρεάζοντας τη διαλυτότητα. Για παράδειγμα, η διάλυση μιας βάσης στο νερό έχει ως αποτέλεσμα μια χημική αντίδραση και αύξηση της διαλυτότητας.

Θυμηθείτε ότι η διαλυτότητα είναι μια δυναμική ισορροπία. Ακόμη και όταν ένα διάλυμα εμφανίζεται κορεσμένο, εξακολουθεί να συμβαίνει η διαδικασία διάλυσης και κρυστάλλωσης, αλλά με ίσους ρυθμούς.