Ποιος ανέπτυξε την κβαντική θεωρία του πυρηνικού ατόμου;
* Ernest Rutherford (1911): Το πείραμα χρυσού αλουμινίου του Rutherford οδήγησε στην ανακάλυψη του πυρήνα, αμφισβητώντας το μοντέλο "Plum Pudding" του ατόμου. Το μοντέλο του πρότεινε έναν πυκνό, θετικά φορτισμένο πυρήνα που περιβάλλεται από αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια.
* Niels Bohr (1913): Ο Bohr επεκτάθηκε στο μοντέλο του Rutherford, ενσωματώνοντας την κβαντική θεωρία για να εξηγήσει τη σταθερότητα των ατόμων και την εκπομπή συγκεκριμένων φασματικών γραμμών. Το μοντέλο του πρότεινε ότι τα ηλεκτρόνια περιστρέφονται περιστασιακά τον πυρήνα σε συγκεκριμένα επίπεδα ενέργειας και ότι μπορούν να πηδήξουν μεταξύ αυτών των επιπέδων απορροφώντας ή εκπέμποντας φωτόνια φωτός.
* Arnold Sommerfeld (1916): Το Sommerfeld εξευγενίζει το μοντέλο του Bohr, εισάγοντας ελλειπτικές τροχιές και την έννοια της περιστροφής ηλεκτρονίων, επεκτείνοντας περαιτέρω την κατανόηση της ατομικής δομής.
* Erwin Schrödinger (1926): Ο Schrödinger ανέπτυξε την εξίσωση κύματος, ένα μαθηματικό πλαίσιο που περιγράφει τη συμπεριφορά των ηλεκτρονίων στα άτομα ως κύματα. Αυτό σηματοδότησε μια σημαντική μετατόπιση από το μοντέλο ηλεκτρονίων του Bohr, οδηγώντας στην ανάπτυξη της σύγχρονης κβαντικής μηχανικής περιγραφής του ατόμου.
* Werner Heisenberg (1925): Ο Heisenberg ανέπτυξε τη σύνθεση της κβαντικής θεωρίας της κβαντικής θεωρίας, η οποία παρείχε μια εναλλακτική αλλά ισοδύναμη περιγραφή του ατόμου στη μηχανική των κυμάτων του Schrödinger.
Ως εκ τούτου, ενώ το έργο του Rutherford έθεσε το ίδρυμα, ήταν ο Bohr που συνδυάζει για πρώτη φορά την κβαντική θεωρία με το μοντέλο του Rutherford για να παράσχει την πρώτη κβαντική περιγραφή του πυρηνικού ατόμου Ωστόσο, το έργο των Sommerfeld, Schrödinger και Heisenberg ήταν ζωτικής σημασίας για την περαιτέρω ανάπτυξη και εξευγενισμό αυτού του μοντέλου, οδηγώντας τελικά στη σύγχρονη κβαντική μηχανική περιγραφή του ατόμου.
