Ποια ήταν η υπόθεση για το πώς σχηματίστηκε το ηλιακό σύστημα;
Ακολουθεί μια κατανομή των κύριων σημείων:
1. Το γιγαντιαίο μοριακό σύννεφο: Όλα ξεκίνησαν με ένα τεράστιο, κρύο και αργά περιστρεφόμενο σύννεφο αερίου και σκόνης, κυρίως υδρογόνο και ήλιο, γνωστό ως γιγαντιαίο μοριακό σύννεφο (GMC).
2. Βαρυτική κατάρρευση: Κάτι, όπως μια κοντινή έκρηξη της Supernova, προκάλεσε μια βαρυτική κατάρρευση στο GMC. Αυτό προκάλεσε το σύννεφο να συρρικνωθεί και να γυρίσει γρηγορότερα, σαν ένα σχήμα skater τραβάει στην αγκαλιά τους.
3. Σχηματισμός του πρωτοτοπιστικού δίσκου: Καθώς το σύννεφο συνέπεσε, ισοπεδώθηκε σε ένα περιστρεφόμενο δίσκο αερίου και σκόνης που ονομάζεται πρωτοεπιστημονικός δίσκος. Το κέντρο αυτού του δίσκου, όπου το μεγαλύτερο μέρος της μάζας συγκεντρώθηκε, έγινε εξαιρετικά ζεστό και πυκνό.
4. Σχηματισμός πρωτόρωσης: Αυτός ο καυτός και πυκνός πυρήνας τελικά πυροδότησε την πυρηνική σύντηξη, καθιστώντας τον ήλιο μας, ένα πρωτόστατο.
5. Αύξηση: Στο δίσκο, μικροσκοπικά σωματίδια σκόνης και πάγου άρχισαν να κολλάνε μαζί μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων και συγκρούσεων. Αυτές οι συστάδες αυξήθηκαν με την πάροδο του χρόνου, συσσωρεύοντας περισσότερο υλικό και τελικά σχηματίζοντας πλανήτες.
6. Planetesimal ανάπτυξη: Οι πλανήτες συνέχισαν να συγκρούονται και να συγχωνεύονται, σχηματίζοντας μεγαλύτερα σώματα που ονομάζονται πρωτοπλάτες.
7. Σχηματισμός πλανητών: Μέσα από περαιτέρω προσαύξηση, συγκρούσεις και βαρυτικές αλληλεπιδράσεις, τα πρωτοπλάτες τελικά εξελίχθηκαν στους πλανήτες που γνωρίζουμε σήμερα.
8. Εκκαθάριση του δίσκου: Η ηλιακή αέρα του ήλιου και η βαρυτική επιρροή εκκαθάρισαν το υπόλοιπο αέριο και τη σκόνη από τον πρωτοπλανατικό δίσκο, αφήνοντας πίσω τους τους πλανήτες, τα φεγγάρια, τους αστεροειδείς και τους κομήτες που βλέπουμε σήμερα.
Βασικά χαρακτηριστικά της θεωρίας του ηλιακού νεφελώματος:
* Διατήρηση της γωνιακής ορμής: Το περιστρεφόμενο σύννεφο εξηγεί την τροχιακή κίνηση των πλανητών.
* Σχηματισμός δίσκου: Ο επίπεδο δίσκος εξηγεί τη διανομή των πλανητών μέσα σε ένα επίπεδο.
* Planetesimal Accretion: Η σταδιακή ανάπτυξη των πλανητών από μικρά σωματίδια είναι σύμφωνη με την παρατηρούμενη δομή των πλανητών.
* ηλιακός άνεμος: Η δραστηριότητα του ήλιου εξηγεί την εκκαθάριση του δίσκου.
Στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία του ηλιακού νεφελώματος:
* Παρατηρούμενες πρωτοεπιστημονικοί δίσκοι: Οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει δίσκους γύρω από άλλα αστέρια, παρέχοντας στοιχεία για τη διαδικασία.
* Σύνθεση πλανητών: Η σύνθεση των πλανητών (βραχώδεις εσωτερικοί πλανήτες και αέρια εξωτερικούς πλανήτες) ευθυγραμμίζεται με τη θεωρία.
* μετεωρίτες: Η σύνθεση των μετεωριτών παρέχει ενδείξεις για το πρώιμο ηλιακό σύστημα.
Η θεωρία του ηλιακού νεφελώματος είναι το πιο ολοκληρωμένο και ευρέως αποδεκτό μοντέλο για το σχηματισμό του ηλιακού μας συστήματος. Παρέχει ένα πλαίσιο για την κατανόηση των διαδικασιών και των γεγονότων που διαμόρφωσαν τους πλανήτες και άλλα αντικείμενα στην ουράνια γειτονιά μας.
