Πώς θα μπορούσαν οι ιδιότητες ως αλλαγή διαλυτής ουσίας εάν το σταθερό μόριο νερού ήταν Η3Ο και όχι H2O;
1. Οξύτητα και pH:
* Αυξημένη οξύτητα: Το H3O+ είναι το ιόν Hydronium, το οποίο είναι το όξινο είδος στο νερό. Ένα σταθερό μόριο H3O θα σήμαινε ότι το ίδιο το νερό είναι εγγενώς όξινο, με πολύ χαμηλότερο ρΗ από το τρέχον ουδέτερο ρΗ του 7.
* Αντίκτυπος στις διαλυμένες ουσίες: Η αυξημένη οξύτητα θα επηρέαζε τη διαλυτότητα και την αντιδραστικότητα πολλών διαλυμάτων:
* οξέα: Τα αδύναμα οξέα θα ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να δώσουν πρωτόνια καθώς το νερό είναι ήδη έντονα όξινο.
* βάσεις: Οι βάσεις θα αντιδρούσαν πιο εύκολα με τα περίσσεια ιόντων υδρονίου, οδηγώντας σε υψηλότερο βαθμό ιονισμού.
* Αμφοϊικές ουσίες: Η συμπεριφορά των αμφοτερικών ουσιών (όπως τα αμινοξέα) θα μετατοπιστεί προς την όξινη φύση τους.
2. Πολικότητα και σύνδεση υδρογόνου:
* Ενισχυμένη πολικότητα: Το H3O+ έχει μεγαλύτερο θετικό φορτίο από το H2O, καθιστώντας το μόριο ακόμα πιο πολικό.
* Ισχυρότερη σύνδεση υδρογόνου: Η αυξημένη πολικότητα θα οδηγούσε σε ισχυρότερους δεσμούς υδρογόνου μεταξύ μορίων Η3Ο και μεταξύ Η3Ο και άλλων πολικών διαλυμάτων.
3. Διαλυτότητα:
* Αντίκτυπος στις ιοντικές ενώσεις: Η υψηλότερη πολικότητα και η ισχυρότερη δέσμευση υδρογόνου πιθανότατα θα αυξήσουν τη διαλυτότητα των ιοντικών ενώσεων, καθώς είναι πιο εύκολα διαλύονται από τα πολικά μόρια Η3Ο.
* Αντίκτυπος στις μη πολικές ενώσεις: Η διαλυτότητα των μη πολικών ενώσεων, όπως τα έλαια και τα λίπη, πιθανότατα θα μειωθεί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ισχυρή δέσμευση υδρογόνου στο Η3Ο θα καθιστούσε λιγότερο πιθανό να αλληλεπιδράσει ευνοϊκά με μη πολικά μόρια.
4. Χημικές αντιδράσεις:
* αυξημένες ρυθμοί αντίδρασης: Η υψηλότερη οξύτητα και η ισχυρότερη δέσμευση υδρογόνου θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αυξημένους ρυθμούς για πολλές χημικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα εκείνες που αφορούν αλληλεπιδράσεις μεταφοράς πρωτονίων ή υδρογόνου.
5. Βιολογικές επιπτώσεις:
* Δραματική επίδραση στη ζωή: Οι θεμελιώδεις αλλαγές στην οξύτητα και την πολικότητα θα είχαν βαθιές επιπτώσεις στη ζωή. Οι κυτταρικές διεργασίες που εξαρτώνται από συγκεκριμένες περιοχές ρΗ θα διαταράχθηκαν σοβαρά. Τα ένζυμα και οι πρωτεΐνες θα χάσουν πιθανώς τη λειτουργικότητά τους και οι βιολογικές μεμβράνες θα αποσταθεροποιηθούν.
Συμπέρασμα:
Εάν τα μόρια του νερού ήταν σταθερά H3O, οι ιδιότητες του νερού θα ήταν δραστικά διαφορετικές, επηρεάζοντας βαθιά τη συμπεριφορά των διαλυμάτων και την ίδια τη φύση της ζωής όπως το γνωρίζουμε. Η αυξημένη οξύτητα, η ισχυρότερη πολικότητα και η αλλοιωμένη δέσμευση υδρογόνου θα μεταβάλλουν σημαντικά το χημικό περιβάλλον και θα δημιουργούσαν έναν πολύ διαφορετικό κόσμο.
