Γιατί είναι απαραίτητο να οξυνθεί ο σίδηρος με H2SO4 κατά τη διάρκεια της τροποποίησης οξειδοαναγωγής;
* Ο σίδηρος (ii) είναι ήδη διαλυτό: Τα ιόντα σιδήρου (II) (Fe2) είναι διαλυτά στο νερό. Η προσθήκη θειικού οξέος δεν αλλάζει τη διαλυτότητα των ιόντων σιδήρου (II) στο διάλυμα.
* Η οξίνιση είναι για διαφορετικούς σκοπούς: Σε τιτλοδοτήσεις οξειδοαναγωγής, η οξίνιση χρησιμοποιείται για συγκεκριμένους λόγους, αλλά όχι για τη διάλυση του σιδήρου:
* για την πρόληψη της υδρόλυσης: Ορισμένα μεταλλικά ιόντα (όπως το Fe3) μπορούν να υδρολύουν στο νερό, σχηματίζοντας αδιάλυτα ιζήματα υδροξειδίου. Η προσθήκη οξέος εμποδίζει αυτό διατηρώντας το χαμηλό pH.
* για να δημιουργήσετε ένα ευνοϊκό περιβάλλον: Σε ορισμένες περιπτώσεις, η προσθήκη οξέος μπορεί να μετατοπίσει την ισορροπία μιας οξειδοαναγωγικής αντίδρασης, καθιστώντας την πιο ευνοϊκή για την τιτλοδότηση.
Στην περίπτωση του σιδήρου (II) τιτλοποιείται με ισχυρό οξειδωτικό παράγοντα όπως το υπερμαγγανικό κάλιο (kmno₄), τα ακόλουθα είναι αληθινά:
* Η αντίδραση προχωρά σε όξινο μέσο: Η αντίδραση μεταξύ του σιδήρου (II) και των ιόντων υπερμαγγανικού οξέος εμφανίζεται σε όξινο μέσο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το ιόν υπερμαγγανικού (MnO₄⁻) είναι ένας ισχυρός οξειδωτικός παράγοντας που μειώνεται σε Mn²⁺ σε όξινες συνθήκες.
* Το θειικό οξύ είναι κατάλληλο: Το θειικό οξύ είναι μια καλή επιλογή για την οξίνιση του διαλύματος καθώς δεν παρεμβαίνει στην αντίδραση. Δεν αντιδρά με το ιόν υπερμαγγανικού άλατος και είναι ένα ισχυρό οξύ, εξασφαλίζοντας την απαραίτητη οξύτητα.
Ως εκ τούτου, η οξίνιση με h₂so₄ δεν είναι να διαλύσει το σίδηρο (II), αλλά να παρέχει το όξινο περιβάλλον που απαιτείται για την αντίδραση οξειδοαναγωγής.
