Ποιοι παράγοντες καθορίζουν το σημείο στο οποίο ο συνδυασμός διαλυτή διαλυτή διαλύτη φτάνει στην ισορροπία;
1. Φύση της διαλυμένης ουσίας και του διαλύτη:
* Διαλυτότητα: Η εγγενής ικανότητα της διαλυμένης ουσίας να διαλύεται στον διαλύτη είναι ένας πρωταρχικός παράγοντας. Οι διαλυμένες ουσίες με παρόμοιες πολικότητες με τον διαλύτη (όπως διαλύεται όπως) θα έχουν υψηλότερες διαλυτότητες.
* Διαμοριακές δυνάμεις: Η αντοχή των ελκυστικών δυνάμεων μεταξύ των μόρια διαλυμένης ουσίας και διαλύτη (π.χ. δεσμός υδρογόνου, αλληλεπιδράσεις διπολικού-δίπολου, δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου) επηρεάζει τη διαλυτότητα. Οι ισχυρότερες αλληλεπιδράσεις οδηγούν σε υψηλότερη διαλυτότητα.
* αλληλεπιδράσεις διαλυμένης διαλυτής ουσίας: Οι ισχυρές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μορίων διαλυτής ουσίας μπορούν να εμποδίσουν τη διάλυσή τους.
2. Θερμοκρασία:
* Διαλυτότητα: Για τις περισσότερες στερεές διαλυμένες ουσίες, η διαλυτότητα αυξάνεται με τη θερμοκρασία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η αυξημένη θερμική ενέργεια επιτρέπει σε περισσότερα μόρια διαλυμένης ουσίας για να ξεπεράσουν τις ελκυστικές δυνάμεις τους και να διαλύονται.
* Πίεση ατμών: Για τα υγρά, η αυξημένη θερμοκρασία οδηγεί σε υψηλότερη πίεση ατμών, η οποία μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία μεταξύ των φάσεων υγρού και αερίων της διαλελυμένης ουσίας.
3. Πίεση:
* Διαλυτότητα: Η πίεση έχει σημαντική επίδραση στη διαλυτότητα των αερίων σε υγρά. Ο νόμος του Henry δηλώνει ότι η διαλυτότητα ενός αερίου είναι άμεσα ανάλογη με τη μερική πίεση του αερίου πάνω από το υγρό.
* στερεές και υγρές διαλυμένες ουσίες: Η πίεση έχει αμελητέα επίδραση στη διαλυτότητα των στερεών και των υγρών σε υγρά.
4. Συγκέντρωση:
* Σημείο κορεσμού: Το σημείο ισορροπίας επιτυγχάνεται όταν το διάλυμα είναι κορεσμένο, πράγμα που σημαίνει ότι η μέγιστη ποσότητα διαλυμένης ουσίας έχει διαλυθεί σε δεδομένη θερμοκρασία και πίεση. Η προσθήκη περισσότερης διαλυμένης ουσίας πέρα από αυτό το σημείο δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω διάλυση και οποιαδήποτε υπερβολική διαλυμένη ουσία θα παραμείνει αδιάλυτη.
5. Επιφάνεια:
* Ποσοστό διάλυσης: Μια μεγαλύτερη επιφάνεια της διαλυμένης ουσίας εκθέτει περισσότερα από τα μόρια του στον διαλύτη, οδηγώντας σε ταχύτερο ρυθμό διάλυσης. Ωστόσο, το ίδιο το σημείο ισορροπίας δεν επηρεάζεται άμεσα από την επιφάνεια.
6. Ανάδευση/ανάδευση:
* Ποσοστό διάλυσης: Η ανάδευση ή η αναταραχή βοηθούν στη διάλυση της διαλελυμένης ουσίας γρηγορότερα φέρνοντας φρέσκο διαλύτη σε επαφή με τη διαλυτή ουσία, αλλά δεν αλλάζει το σημείο ισορροπίας.
7. Άλλοι παράγοντες:
* Παρουσία άλλων διαλυτών: Η παρουσία άλλων διαλυτών ουσιών στο διάλυμα μπορεί να επηρεάσει τη διαλυτότητα της διαλυμένης ουσίας στόχου.
* ph: Το ρΗ μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τη διαλυτότητα ορισμένων ενώσεων, ιδιαίτερα εκείνων που είναι οξέα ή βάσεις.
Βασική ιδέα: Η ισορροπία είναι μια δυναμική διαδικασία. Ενώ φαίνεται ότι τίποτα δεν συμβαίνει σε ισορροπία, υπάρχει σταθερή ανταλλαγή μεταξύ διαλυμένων και μη διαλυμένων μορίων διαλυμένης ουσίας. Οι ρυθμοί διάλυσης και βροχοπτώσεων είναι ίσοι με ισορροπία.
