Ορισμός του οξέος σύμφωνα με τη θεωρία του Arrhenius;

Σύμφωνα με τη θεωρία Arrhenius, ένα οξύ είναι μια ουσία που αυξάνει τη συγκέντρωση ιόντων υδρογόνου (Η+) Όταν διαλύεται σε νερό.

Εδώ είναι μια κατανομή:

* Θεωρία Arrhenius: Αυτή η θεωρία επικεντρώνεται στη συμπεριφορά των ουσιών σε υδατικά διαλύματα.

* Ιόντα υδρογόνου (Η+): Αυτά είναι θετικά φορτισμένα ιόντα που σχηματίζονται όταν ένα άτομο υδρογόνου χάνει το ηλεκτρόνιο του.

* αύξηση της συγκέντρωσης: Τα οξέα απελευθερώνουν ιόντα Η+ στο διάλυμα, αυξάνοντας αποτελεσματικά τη συγκέντρωση αυτών των ιόντων.

Παραδείγματα Arrhenius Acids:

* Υδροχλωρικό οξύ (HCl): Όταν διαλύεται σε νερό, η HCl διαχωρίζεται σε ιόντα Η+ και Cl, αυξάνοντας τη συγκέντρωση Η+.

* Νιτρικό οξύ (HNO3): Ομοίως, το HNO3 διαχωρίζεται σε ιόντα Η+ και ΝΟ3 στο νερό.

* θειικό οξύ (H2SO4): Αυτό το οξύ απελευθερώνει δύο ιόντα Η+ ανά μόριο όταν διαλύεται σε νερό.

Βασικά σημεία που πρέπει να θυμάστε για τη θεωρία Arrhenius:

* Εφαρμόζεται μόνο για υδατικά διαλύματα (λύσεις όπου το νερό είναι ο διαλύτης).

* Επικεντρώνεται στη συμπεριφορά των οξέων στο νερό, όχι στη μοριακή δομή τους.

* Είναι μια απλοποιημένη θεωρία και η θεωρία Brønsted-Lowry παρέχει έναν πιο ολοκληρωμένο ορισμό των οξέων και των βάσεων.