Ποιο αντιδραστήριο μπορεί να δώσει μια χαρακτηριστική δοκιμή για την κετόνη και την αλδεΰδη;

Το πιο συνηθισμένο και χαρακτηριστικό αντιδραστήριο για την ανίχνευση κετονών και αλδεϋδών είναι 2,4-δινιτροφαινυλυδραζίνη (DNPH) .

Εδώ είναι γιατί το DNPH είναι μια εξαιρετική επιλογή:

* Ειδικότητα: Το DNPH αντιδρά με τις κετόνες και τις αλδεΰδες για να σχηματίσει ένα κίτρινο-πορτοκαλί ίζημα που ονομάζεται A 2,4-δινιτροφαινυλυδραζόνη . Αυτή η αντίδραση είναι ιδιαίτερα ειδική για την ομάδα καρβονυλίου (C =O) που υπάρχει σε αυτές τις ενώσεις.

* Ευαισθησία: Ακόμη και μικρές ποσότητες κετονών ή αλδεϋδών μπορούν να ανιχνευθούν λόγω του σχηματισμού του χρωματισμένου ίζημα.

* Ευκολία χρήσης: Η αντίδραση είναι σχετικά απλή και μπορεί να πραγματοποιηθεί σε έναν απλό δοκιμαστικό σωλήνα.

Εδώ λειτουργεί η αντίδραση:

1. Νυοφιλική επίθεση: Το άζωτο της ομάδας υδραζίνης σε DNPH επιτίθεται στον ηλεκτροφιλικό άνθρακα καρβονυλίου.

2. Εξάλειψη νερού: Το νερό εξαλείφεται από το ενδιάμεσο, οδηγώντας στο σχηματισμό της 2,4-δινιτροφαινυλυδραζόνης.

Άλλα αντιδραστήρια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διαφοροποίηση των κετονών και των αλδεϋδών:

* αντιδραστήριο του Tollen: Αυτό το αντιδραστήριο διαφοροποιεί μεταξύ αλδεΰδης και κετόνων με βάση τις δυνατότητες οξείδωσης τους. Οι αλδεΰδες οξειδώνονται με αντιδραστήριο του Tollen, σχηματίζοντας έναν ασημένιο καθρέφτη στους τοίχους του δοκιμαστικού σωλήνα.

* Λύση Fehling: Παρόμοια με το αντιδραστήριο του Tollen, το διάλυμα του Fehling είναι ένας άλλος οξειδωτικός παράγοντας που διαφοροποιεί μεταξύ αλδεϋδών και κετόνων. Οι αλδεΰδες οξειδώνονται, σχηματίζοντας ένα κόκκινο ίζημα του οξειδίου του χαλιού.

Ωστόσο, το DNPH είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο και αξιόπιστο αντιδραστήριο για την ανίχνευση τόσο κετονών όσο και αλδεΰδης.