Ποια είναι η οξείδωση του μεταλλικού σωλήνα από το προϊόν;
Ακολουθεί μια κατανομή των κοινών υποπροϊόντων και των χαρακτηριστικών τους:
IRON (χάλυβα):
* σκουριά (οξείδιο του σιδήρου): Το πιο συνηθισμένο υποπροϊόν της διάβρωσης του σιδήρου, που χαρακτηρίζεται από το κοκκινωπό-καφέ χρώμα του, την λεπτή υφή και την πορώδη φύση. Ο χημικός του τύπος είναι fe₂o₃ • h₂o. Ο σχηματισμός σκουριάς επιταχύνεται συνήθως από την υγρασία και το οξυγόνο.
* Υδροξείδιο του σιδήρου (Fe (OH) ₂ και Fe (OH) ₃): Αυτές οι ενώσεις σχηματίζονται επίσης κατά τη διάρκεια της διάβρωσης και συμβάλλουν στο συνολικό σχηματισμό σκουριάς.
* Άλλα οξείδια σιδήρου: Μπορούν να δημιουργηθούν διάφορες μορφές οξειδίου του σιδήρου ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένου του FeO (οξείδιο του σιδηρούχου) και του Fe₃o₄ (μαγνητίτη).
Χαλκός:
* Οξείδιο του χαλκού (CUO): Αυτό είναι το πρωταρχικό υποπροϊόν της διάβρωσης του χαλκού, που συχνά σχηματίζουν πράσινη ή μπλε πατίνα.
* ανθρακικό χαλκό (CUCO₃): Οι μορφές σε υγρά περιβάλλοντα και συμβάλλουν στην πράσινη πατίνα.
* Θειικό χαλκό (CUSO₄): Αναπτύσσεται σε περιβάλλοντα με υψηλή περιεκτικότητα σε θείο, συμβάλλοντας σε μπλε ή πράσινη πατίνα.
αλουμίνιο:
* οξείδιο του αργιλίου (al₂o₃): Σχηματίζει ένα λεπτό, προστατευτικό στρώμα γνωστό ως "αλουμίνα" που αντιστέκεται στην περαιτέρω διάβρωση. Αυτό το στρώμα είναι υπεύθυνο για την εξαιρετική αντοχή στη διάβρωση του αλουμινίου.
Άλλα μέταλλα:
* Οξείδια και υδροξείδια: Τα περισσότερα μέταλλα θα σχηματίσουν οξείδια και υδροξείδια κατά τη διάρκεια της οξείδωσης, με τις συγκεκριμένες ενώσεις να ποικίλουν ανάλογα με το μέταλλο.
* άλατα: Σε περιβάλλοντα με υψηλή περιεκτικότητα σε άλας, η διάβρωση μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό μεταλλικών αλάτων, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στην περαιτέρω διάβρωση.
Γενικά αποτελέσματα υποπροϊόντων:
* αποδυνάμωση του μετάλλου: Τα υποπροϊόντα διάβρωσης αποδυναμώνουν τη μεταλλική δομή, μειώνοντας τη δύναμη και την ακεραιότητά του.
* Αισθητική ζημιά: Ο σχηματισμός προϊόντων διάβρωσης μπορεί να επηρεάσει την εμφάνιση μεταλλικών σωλήνων, οδηγώντας σε αποχρωματισμό, σκασίματα και άλλα οπτικά ελαττώματα.
* Περιβαλλοντική μόλυνση: Ορισμένα υποπροϊόντα, όπως τα οξείδια μολύβδου και χρωμίου, μπορούν να δημιουργήσουν περιβαλλοντικούς κινδύνους.
Πρόληψη και μετριασμός:
* Προστατευτικά επικαλύψεις: Εφαρμόζοντας επικαλύψεις όπως το χρώμα, η γαλβανοποίηση ή η ανοδίωση μπορεί να δημιουργήσει ένα φράγμα κατά της διάβρωσης.
* Καθοδική προστασία: Η εφαρμογή ηλεκτρικού ρεύματος στο μέταλλο μπορεί να αποτρέψει ή να επιβραδύνει τη διάβρωση.
* Έλεγχος περιβάλλοντος: Οι παράγοντες διαχείρισης όπως η υγρασία, η θερμοκρασία και η έκθεση σε διαβρωτικούς παράγοντες μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τη διάβρωση.
Είναι ζωτικής σημασίας να προσδιοριστούν το συγκεκριμένο μέταλλο και το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται για να κατανοήσουν τα συγκεκριμένα υποπροϊόντα και να επιλέξουν τις καταλληλότερες μεθόδους πρόληψης της διάβρωσης.
