Γιατί ο Becquerel εκθέτει κρυστάλλους ουρανίου στο φως του ήλιου στο αρχικό του πείραμα;

Ο Becquerel δεν εκθέτει κρυστάλλους ουρανίου στο φως του ήλιου στο αρχικό του πείραμα. Τους εξέθεσε πραγματικά σε ηλιακό φως Σε ένα μεταγενέστερο πείραμα Μετά την παρατήρηση της αυθόρμητης εκπομπής ακτινοβολίας από τους κρυστάλλους.

Εδώ είναι η κατανομή των πειραμάτων του Becquerel:

* Αρχικό πείραμα: Ο Becquerel μελετούσε το φαινόμενο του φθορισμού σε άλατα ουρανίου. Ήξερε ότι αυτά τα άλατα θα λάμπουν όταν εκτίθενται στο φως του ήλιου. Τυλίκεται μια φωτογραφική πλάκα σε μαύρο χαρτί για να αποτρέψει την εκθεσιακή του έκθεση στο φως και τοποθετούσε ένα αλάτι ουρανίου πάνω από αυτό. Αναμένει ότι το άλας ουρανίου θα απορροφήσει το φως του ήλιου και θα εκπέμπει φθορισμό, το οποίο θα εκθέσει στη συνέχεια την φωτογραφική πλάκα.

* απροσδόκητη παρατήρηση: Ο Becquerel εγκατέλειψε τη ρύθμιση σε ένα συρτάρι για λίγες μέρες, συννεφιασμένος καιρός που εμποδίζει την έκθεση του ηλιακού φωτός. Όταν ανέπτυξε το πιάτο, διαπίστωσε ότι ήταν έντονα εκτεθειμένο, παρόλο που το άλας ουρανίου δεν είχε εκτεθεί στο φως του ήλιου. Αυτό τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το ουράνιο εκπέμπει έναν τύπο ακτινοβολίας που δεν απαιτούσε εξωτερική πηγή ενέργειας όπως το φως του ήλιου.

* Μεταγενέστερο πείραμα: Στη συνέχεια, ο Becquerel προχώρησε στο επιβεβαίωσε αυτό το εύρημα Εκθέτοντας τα άλατα ουρανίου στο φως του ήλιου και παρατηρώντας την ένταση της εκπομπής ακτινοβολίας. Διαπίστωσε ότι το φως του ήλιου ενίσχυσε πράγματι την ακτινοβολία, αλλά δεν ήταν η πηγή της ακτινοβολίας.

Συνοπτικά: Το αρχικό πείραμα του Becquerel σχεδιάστηκε για να διερευνήσει τον φθορισμό, όχι την εκπομπή ακτινοβολίας. Έδειξε μόνο κρυστάλλους ουρανίου στο φως του ήλιου σε ένα πείραμα παρακολούθησης για να μελετήσει την επίδραση του ηλιακού φωτός στην ακτινοβολία, όχι ως αρχική σκανδάλη.