Μήπως μια μοριακή ένωση είναι πιθανό να σχηματιστεί από δύο μέταλλα;
* Μεταλλική σύνδεση: Τα μέταλλα συνήθως σχηματίζουν μεταλλικούς δεσμούς, όπου τα ηλεκτρόνια απομακρύνονται και μοιράζονται σε ένα πλέγμα θετικά φορτισμένων μεταλλικών ιόντων. Αυτή η ισχυρή συγκόλληση είναι πολύ διαφορετική από την ομοιοπολική σύνδεση που σχηματίζει μοριακές ενώσεις.
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Τα μέταλλα έχουν γενικά χαμηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας. Αυτό σημαίνει ότι δεν προσελκύουν εύκολα ηλεκτρόνια από άλλα άτομα, γεγονός που αποτελεί βασικό παράγοντα για τη διαμόρφωση ομοιοπολικών δεσμών.
* Ηλεκτροστατική απόρριψη: Τα μέταλλα έχουν θετικό φορτίο και δύο θετικά ιόντα θα απωθούσαν ο ένας τον άλλον, καθιστώντας δυσμενή για αυτούς να σχηματίσουν μια σταθερή ένωση.
Εξαιρέσεις:
Ενώ είναι πολύ σπάνια, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις όπου τα μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν διαμεταλλικές ενώσεις. Αυτά είναι συνήθως κράματα, όπου τα μέταλλα αναμειγνύονται μαζί σε μια συγκεκριμένη αναλογία και παρουσιάζουν ιδιότητες διαφορετικές από τα μεμονωμένα μέταλλα. Ωστόσο, αυτά δεν θεωρούνται αληθινές μοριακές ενώσεις με ξεχωριστούς ομοιοπολικούς δεσμούς.
Παραδείγματα:
* Χλωριούχο νάτριο (NaCl): Αυτή είναι μια ιοντική ένωση, όχι μια μοριακή ένωση. Το νάτριο (Na) είναι μέταλλο και το χλώριο (CL) είναι μη μέταλλο.
* Brass: Ένα κράμα χαλκού και ψευδαργύρου, είναι ένα μείγμα μετάλλων αλλά όχι μοριακή ένωση.
Συνοπτικά: Ενώ τα μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν κράματα, είναι εξαιρετικά απίθανο να σχηματίσουν μοριακές ενώσεις μεταξύ τους λόγω των ιδιοτήτων συγκόλλησης και των διαφορών ηλεκτροαρνητικότητας.
